هر نمایشی مثل یک زندگی است. یک زندگی که بارها و بارها روی صحنه تکرار میشود، با دستاندرکاران متفاوت، با واکنشهای تازه، با نفسهایی که هر بار جور دیگری به تماشاگر میرسد. آن که از پشت صحنه به روی صحنه میرود، دو خانه دارد: یکی خانه شخصیاش، یکی خانه تئاتر. بعضیها اما پیش از آنکه در خانه اول نفس بکشند، در خانهٔ دوم زندگی کردهاند. آتیلا پسیانی یکی از همانها بود.
